Ultimate magazine theme for WordPress.

- Advertisement -

សិលាចារឹក​ប្រាសាទ​ភ្នំ​វ៉ាន់​ខេត្ដ​នគររាជ​សីមា

0 4

ប្រាសាទ​ភ្នំ​វ៉ាន់​ខេត្ដ​នគររាជ​សីមា

ការ​បាត់បង់​ទឹកដី​របស់​កម្ពុជា​បាន​ក្លាយទៅជា​សោកនាដកម្ម​មួយ​សម្រាប់​ប្រជាជាតិ​ខ្មែរ​តាំងពី​អតីតកាល​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​ដែល​មាន​តឹកតាង​យ៉ាងច្រើន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​ ពិសេស​ប្រាសាទ​បុរាណ​ខ្មែរ​ដែល​នៅ​តែ​ឈរ​យ៉ាង​សង្ហា​នៅ​លើ​ផែនដី​សុវណ្ណភូមិ​ដែល​ធ្លាប់​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ចក្រភព​អង្គរ ។​

យើង​បានដឹង​ហើយ​ថា ឈ្មោះ​ប្រាសាទ​ភ្នំ​វ៉ាន់ គឺជា​ពាក្យ​ថៃ តាំង​ឲ្យ​ប្រាសាទ​ខ្មែរ​មួយ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ភូមិ​ម្កាក់ ឃុំ​ពោធិ៍ ស្រុក​បឿង ខេត្ដ​នគររាជ​សីមា ។ ប្រាសាទ​នេះ​មាន​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ជា​១៥​គីឡូម៉ែត្រ​ នៅ​ទិស​ខាងជើង​ឆៀង​ខាងកើត​នៃ​ទីប្រជុំជន​នៃ​ខេត្ដ​នគររាជសីមា​បច្ចុប្បន្ន ។​

លោក​មីសែល ត្រាណេ អ្នកឯកទេស​ខាង​វប្បធម៌​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ឈ្មោះ​ភ្នំ​វ៉ាន់​នេះ​ប្រហែលជា​កើត​ចេញ​មក​ពី​ពាក្យ​ខ្មែរ​ឈ្មោះ​ភ្នំ​ពពាល​ ឬ ​ពពេល ដែល​ជា​ឈ្មោះ​ដើមឈើ​មួយ​ប្រភេទ ។ តែ​ក្រោយមក​ដោយ​និរុទ្ធ​សាស្ដ្រ​ពាក្យ​ពពាល ក៏​បាន​ក្លាយទៅជា ​វវ៉ាន់ ​ឬ​ក៏​ វ៉ាន់ ។​

លោក​មីសែល ត្រាណេ បាន​បន្ត​ឲ្យ​ដឹង​ថា ប្រាង្គ​កណ្ដាល​នៃ​ប្រាសាទ​នេះ​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​រវាង​ឆ្នាំ​១០១០-១០៨០ ​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ ​ក្នុង​រចនាបថ​បាពួន ។ ដោយឡែក​អាគារ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​មុន​កាល​បរិច្ឆេទ​​នេះ និង​ក្រោយ​នេះ​បន្ដិច​បើ​យើង​សម្អាង​លើ​ក្បាច់ក្បូរ​មួយ​ចំនួន​នោះ ។ ក្នុង​ករណី​នេះ​ហើយ​ដែល​សិលាចារឹក​មួយ​ចំនួន​ដែល​មក​ពី​ប្រាសាទ​ដ៏​សំខាន់​នេះ​មាន​កាល​បរិច្ឆេទ​ខុសៗ​គ្នា ។​

- Advertisement -

អ្នកប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​រូប​នេះ​បាន​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ផ្ទាំង​សិលាចារឹក​ដែល​យើង​យក​មក​ផ្សាយ​នេះ ត្រូវ​បាន​ក្រុម​សិល្បករ​ថៃ​បាន​រក​ឃើញ​រវាង​ឆ្នាំ​១៩៧១-១៩៧២ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួសជុល​ប្រាសាទ​នេះ ។ តាម​ខ្លឹមសារ​នៃ​សិលាចារឹក​ភ្នំ​វ៉ាន់​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា នៅ​ឆ្នាំ​៨៩១​ នៃ​គ្រិស្ដសករាជ ព្រះបាទ​យសោវរ្ម័ន តាម​រយៈ​អាជ្ញា​របស់​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​បង្គាប់​រៀបចំ​សាលា​ និង​បន្ទប់​សម្រាប់​សវនាការ ។ ស្ដាប់​ព្រះរាជ​បញ្ជា​រួច​ មន្ដ្រី​រូប​នោះ​ក៏​បាន​បើក​អង្គប្រជុំ​ជាមួយ​ក្រុម​មនុស្ស​អធម្ម​ដែល​មិន​គោរព​ប្រតិបត្ដិ​ព្រះរាជអាជ្ញា ។ ចំពោះ​ជន​ណា​ដែល​មិន​គោរព​បទបញ្ជា​ជន​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ធ្លាក់​នរក​ខុស​ពី​ជន​ណា​ដែល​គោរព​ប្រតិបត្ដិ​ពួក​គេ​នឹង​ឡើង​ឋាន​សួគ៌ា​តាម​ក្រឹត្យក្រម​នៃ​សិង្ហ​បុរៈ ។​

លោក​មីសែល ត្រាណេ បាន​បន្ត​ថា សារសំខាន់​នៃ​សិលាចារឹក​នេះ​គឺ​ការ​បង្ហាញ​នូវ​ជំនឿ​លើ​បុណ្យ​បាប ឋានសួគ៌ និង​ឋាននរក​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​នា​សតវត្ស​ទី​១០ ​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ​ ដែល​មាន​ចំណាស់​ជាង​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ពោល​គឺ​តម្លៃ​សីលធម៌​ខ្ពង់ខ្ពស់​របស់​ខ្មែរ ។​

ម្យ៉ាងវិញទៀត​យើង​ក៏​ដឹង​ទៀត​ថា នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​នៃ​ប្រាសាទ​នៅ​មុខ​រូបសំណាក​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះ​សិវៈ​មាន​ទីធ្លា​មួយ​សម្រាប់​បូជា​ព្រះ​ភ្លើង ។ សូម​ជម្រាប​ថា ការ​បូជា​នេះ​គឺ​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​យក​វត្ថុ​រាវ​ដូច​ជា​ខ្លាញ់ ប្រេង បង់​ឲ្យ​អណ្ដាតភ្លើង​រំលាយ ។

នៅ​ក្នុង​ពិធីការ​វិញ ការ​បូជា​ព្រះ​ភ្លើង​នេះ គេ​ធ្វើ​នៅ​មុខ​ព្រះនេត្រ​ព្រះ​អាទិទេព ដោយ​មាន​តង្វាយ​ជា​ភ្លើង​ និង​មានការ​ទូងស្គរ​ថែម​ទៀត​ផង ។ សូម​បញ្ជាក់​ថា ការ​ថ្វាយ​ភ្លើង​នៅ​មុខ​ព្រះ​អាទិទេព ឬ​ចំពោះ​អារក្សអ្នកតា​ជា​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​មិន​ទាន់​សាបសូន្យ​នៅ​ឡើយ​នោះ​ទេ ៕

ប្រភពៈ សាលអាន ថ្ងៃ​ទី ០៧/០២/២០០៧ (ដកស្រង់​ពី​កាសែត​រស្មីកម្ពុជា)

Source: ប្រវត្ដិសាស្រ្ដ

Comments
Loading...