Ultimate magazine theme for WordPress.

- Advertisement -

វាយ​កួយ​ប្រពៃណី​កម្សាន្ត​របស់​អ្នក​រស់នៅ​តំបន់​ប្រាសាទ​ព្រះគោ

0 6

ល្បែង​ប្រជាប្រិយ​វាយ​បែល​របស់​ជនជាតិ​កួយ

វាយ​កួយ ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា ជា​ល្បែង​កម្សាន្ត​កីឡា​មួយ​ប្រភេទ​ដែល​មានកំណើត​ឡើង​អស់​រយៈពេល​ដ៏​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ​នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​នៃ​ភូមិ​អន្លង់ព្រៃ ឃុំ​អន្លង់ភេ ស្រុក​ថាឡាបរិវាត់ ខេត្ដ​ស្ទឹងត្រែង ។​

លោក​ សម សាឯម ប្រធាន​មន្ទីរ​វប្បធម៌​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ដស្ទឹងត្រែង ​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ឲ្យ​ដឹង​ថា ល្បែង​កម្សាន្ត​វាយ​កួយ​ គេ​អាច​ហៅ​ថា វាយ​ខែល ​ក៏​បាន ។ ល្បែង​កម្សាន្ត​នេះ​មាន​កំណើត​ឡើង​អស់​រយៈកាល​ដ៏​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ​ ដែល​កើត​ចេញពី​ប្រពៃណី​កម្សាន្ត​របស់​ជនជាតិ​ភាគតិច កួយ រស់នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​នៃ​ខេត្ដស្ទឹងត្រែង ។ ល្បែង​កម្សាន្ត​នេះ​រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នៅ​តែ​ទទួល​ការ​ពេញ​និយម​លេង​កំសាន្ត​ពី​សំណាក់​ប្រជាជន​ដែល​រស់នៅ​ជុំវិញ​តំបន់​ទី​រមណីយដ្ឋាន​វប្បធម៌​ប្រាសាទ​ព្រះគោ​របស់​ខេត្ដ​ស្ទឹងត្រែង ពិសេស​គឺ​នៅ​ក្នុង​រដូវ​បុណ្យ​ចូលឆ្នាំ​ថ្មី​ប្រពៃណី​ខ្មែរ ឬ​បុណ្យ​ប្រាសាទ​ព្រះគោ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ឡើងជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ។​

លោក​ សម សាឯម​ បាន​បន្ត​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ល្បែង​កម្សាន្ត​វាយ​កួយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុកដូចជា​កីឡា​មួយ​ប្រភេទ​ផង​ដែរ​ដែល​គេ​និយម​លេង​កម្សាន្ត​បំផុត​នៅ​មុខ​ប្រាសាទ​ព្រះគោ ។ ឧបករណ៍​សម្រាប់​លេងល្បែង​កម្សាន្ត​នេះ​ក្នុង​ឯកសារ​ទឹកដី​វប្បធម៌​ខេត្ដ​ស្ទឹងត្រែង​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា មាន​ខែល​អំពី​ឫស្សី​ត្បាញ​ដូច​ឈ្នាង អង្រុត​ត្រី​មាន​ស្លឹក​ខ្ជែង​គ្រប​ពីលើ ។ រំពាត់​ដែល​គេ​យក​ផ្ដៅ​សឹង ឬ​វល្លិ​អន្ទង​សម្រាប់​វាយ​គ្នា​ចុះឡើង ។ សំលៀក​បំពាក់​អ្នកកីឡា​គឺ​គេ​ស្លៀកពាក់​តាម​ធម្មតា​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន ក៏​ប៉ុន្ដែ​ពី​ដើម​គេ​ប្រើ​សម្លៀក​បំពាក់​បែប​ជនជាតិ​ភាគតិច​កួយ ។ ការ​លេងល្បែង​កម្សាន្ត​វាយ​កួយ​ ក៏​មាន​ក្រុម​ភ្លេង​ដែល​មាន​គ្នា​ ៤​នាក់​ (អ្នក​វាយ​ស្គរ​២​នាក់ អ្នក​ផ្លុំ​សាឡៃ​ម្នាក់ និង​អ្នក​ច្រៀង​ម្នាក់) លេង​កំដរ​ផង​ដែរ ។​

- Advertisement -

គួរ​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា សម្រាប់​បទ​ចម្រៀង​ដែល​គេ​និយម​លើកយក​មក​ច្រៀង​កំដរ​ការ​លេង​កីឡា​វាយ​កួយ គឺ​គេ​ប្រើ​ភាសា​ជនជាតិ​កួយ​ ដែល​រៀបរាប់​ពី​ព្រៃ​ភ្នំ​ក្រំ​ថ្ម​ជ្រលង​ដងអូរ ដើម្បី​ដាស់សតិ​អ្នក​វាយ​ និង​អ្នក​មើល​ឲ្យ​មាន​ភាព​រន្ធត់​តក់ស្លុត ។​

នៅ​មុន​ពេល​លេងល្បែង​កម្សាន្ត​វាយ​កួយ គេ​មាន​រៀប​ពិធី​ថ្វាយ​គ្រូ​ដែល​កីឡាករ​អាច​រាំ​ពត់ពេន​បង្អួត​ដាក់​គ្នា​ក្នុង​រយៈពេល​ប្រហែល​៥​នាទី​រួច​ទើប​ចូល​វាយ​ប្រកួត​គ្នា ។​ ក្រោយ​ការ​រៀបចំ​ពិធី​ថ្វាយ​គ្រូ កីឡាករ​ត្រូវ​បរិភោគ​ប្រទាល​ម្យ៉ាង​ឈ្មោះ​ប្រទាល​គង់​ក្នុង​រយៈពេល​១០​នាទី​ ទើប​ចូល​វាយ​គ្នា​ដោយ​មាន​អាជ្ញាកណ្ដាល​ម្នាក់​ជា​អ្នក​កំណត់​ឈ្នះ​ចាញ់​ និង​ធ្វើការ​សម្របសម្រួល ។​

គេ​អាច​កំណត់​អ្នក​ឈ្នះ​បាន​ដោយ​ពិនិត្យ​មើល​អ្នក​ដែល​វាយវាត់​ទៅ​លើ​គូប្រកួត​បាន​ច្រើន​ដង ហើយ​ចំ​ត្រូវ​ចំណុច​ល្អៗ​ ដូច​ជា វាយ​ចំ​មុខជា​ដើម ។ ចំពោះ​រយៈពេល​នៃ​ការ​ប្រកួត​នីមួយៗ គឺ​មាន​រយៈពេល​ ៥​ទៅ​១០​នាទី​ ឬ​ក៏​ដល់​កីឡាករ​ហត់​តែ​ម្ដង ៕

ប្រភពៈ  សាលអាន ថ្ងៃ​ទី ៣០/០៥/២០០៧ (ដកស្រង់​ពី​កាសែត​កម្ពុជា​ថី្ម)

Source: ប្រវត្ដិសាស្រ្ដ

Comments
Loading...