Ultimate magazine theme for WordPress.

- Advertisement -

កាតព្វកិច្ច​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧

0 5

តាម​សិលាចារឹក​ប្រាសាទ​ពិមាយ និង​ប្រាសាទ​ព្រះខ័ន​ ដែល​មាន​ខ្លឹមសារ​ដូច​គ្នា មានការ​រៀបរាប់​ថា «ដើម្បី​ដោះស្រាយ​ទុក្ខវេទនា​របស់​ប្រជារាស្ដ្រ ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧​ បាន​កសាង​នូវ​ចម្លាក់​ព្រះគោ​នន្ទិន​ ប្រយោជន៍​នឹង​នាំ​នូវ​ទុក្ខ​ភ័យ​ទាំងនោះ​យក​ទៅ​បោះបង់​ចោល​នៅ​ក្រៅ​ចក្រវាល…» ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​អង្គ​នេះ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា​ សេចក្ដី​ទុក្ខវេទនា​របស់​ប្រជានុរាស្ដ្រ​គឺជា​សេចក្ដី​ទុក្ខវេទនា​របស់​យុគ​នៃ​ដំណាក់កាល​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​មានការ​ឈឺចាប់​ជាង​ប្រជារាស្ដ្រ​ទៅ​ទៀត​ ដែល​បាន​ទទួល​នូវ​ទុក្ខ​លំបាក​ទាំងនោះ ។​

លោក​ មីសែល ត្រាណេ​ អ្នកឯកទេស​ខាង​វប្បធម៌​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ តាម​រយៈ​សិលាចារឹក​មួយ​ចំនួន​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ព្រះរាជា​ខ្មែរ​មាន​ភារកិច្ច​ត្រូវ​រំដោះទុក្ខ​របស់​ប្រជានុរាស្ដ្រ​ពី​យុគ​នេះ តាម​រយៈ​ការ​សាងសង់​នូវ​ព្រះ​វេសជ្ជគរុ ​និង​អរោគសាលា​ សម្រាប់​ព្យាបាល​រោគ​ខាង​ផ្លូវចិត្ដ​ និង​ផ្លូវ​កាយ​របស់​មនុស្ស​ទាំងពួង​ក្នុង​ព្រះរាជ​នគរ ។​

​លោក​បណ្ឌិត​មីសែល ត្រាណេ ​បាន​បន្ត​ថា ឆ្លងកាត់​តាម​ទិន្នន័យ​នេះ​យើង​អាច​សន្និដ្ឋាន​បាន​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ថា​ តួនាទី​របស់​ព្រះរាជា​ខ្មែរ​បុរាណ​ គឺ​ការ​នាំ​ប្រជារាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ទៅ​កាន់​ត្រើយ​នៃ​សុភមង្គល​ តាម​រយៈ​សមិទ្ធផល​សង្គម​នានា ។​ មនសិការ​ខាងលើ​នេះ​ហើយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជាតិ​ខ្មែរ​ចាត់​ទុក​ព្រះ​អង្គជា​អង្គ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ ជា​ម្ចាស់ជីវិត​តម្កល់​លើ​ត្បូង គួរ​ជាទី​គោរព​សក្ការៈ ។ រីឯ​ការ​ប្រៀបធៀប​បុគ្គល​ជា​ធូលី​ជើង​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​ក៏​ស្ថិត​ក្នុង​ចក្ខុវិស័យ​នេះ​ដែរ ។ ក៏​ប៉ុន្ដែ​ដើម្បី​ក្លាយទៅជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ដ៏​ល្អ​ ទ្រង់​ត្រូវ​ប្រកាន់ខ្ជាប់​នូវ​វិន័យ​ក្រឹត្យក្រម​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ ពោល​គឺ​ការ​ដឹកនាំ​ស្រុក​ទេស​របស់​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​ប្រកបដោយ​ទសពិធរាជធម៌ ។ បើ​ពុំ​ដូច្នេះ​ទេ ប្រទេស​ជាតិ​នឹង​កើត​នូវ​វិនាសកម្ម​គ្រប់​បែប​យ៉ាង ដូច​ជា​ភាព​វឹកវរ​អត់បាយ​ក្រហាយ​ទឹកជា​ដើម ។​

អ្នកឯកទេស​រូប​នេះ​បាន​បន្ថែម​ថា ខាងលើ​នេះ​គឺជា​ទស្សនៈ​របស់​ប្រជាជន​ចំពោះ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​បុរាណ​ដែល​អាច​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​បាន​តាម​រយៈ​វិស័យ​អក្សរសាស្ដ្រ​ខ្មែរ ។​ ដោយសារ​គុណសម្បត្ដិ​ដ៏​វិសេសវិសាល​ទាំងនេះ​ហើយ​ បាន​ជា​ប្រជានុរាស្ដ្រ​គ្រប់​ជាន់ថ្នាក់​ស្រឡាញ់​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​នា​សម័យ​បុរាណ ។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ជា​អ្នកតំណាង​ខាង​ទំនុកបម្រុង​នូវ​ទូទាំង​ប្រទេស​ផង​ដែរ ។ ពីព្រោះ​សាសនា​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​ក៏​ជា​សាសនា​របស់​ប្រជានុរាស្ដ្រ​គ្រប់​មជ្ឈដ្ឋាន​ផង​ដែរ ។ គុណសម្បត្ដិ​ដ៏​វិសេសវិសាល​មួយទៀត​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​អង្គ​នេះ ដែល​យើង​ចាប់អារម្មណ៍ គឺ​ការ​បណ្ដុះបណ្ដាល​នូវ​នយោបាយ​មិន​ប្រឆាំង​គ្នា​ អត់ឱន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក លះបង់​ការ​បៀតបៀន​គ្នា​ខាង​សាសនា ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​តាម​រយៈ​សិល្បៈ​ និង​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះ​អង្គ ។​

- Advertisement -

លោក​មីសែល ត្រាណេ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា តាម​បដិមាសាស្ដ្រ​នៅ​ប្រាសាទ​បាយ័ន​ និង​បន្ទាយឆ្មារ បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ឃើញ​នូវ​ភាព​សំយោគ​នៃ​ជំនឿ​សាសនា​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រតិបត្ដិ ប្រារឰ​ប្រយោជន៍​ និង​បង្រួបបង្រួម​ជាតិ ។ ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ និង​មមាញឹក​ស៊ីជម្រៅ​នៃ​ចម្លាក់​ព្រះពុទ្ធអង្គ​ប្រក់​នាគ​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ទ្រង់​ដែល​គេ​បាន​ជួប​ប្រទះ​នៅ​ប្រាង្គ​កណ្ដាល​នៃ​ប្រាសាទ​បាយ័ន​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៣៣​ បាន​បង្ហាញ​នូវ​បំណង​ពិសិដ្ឋ​ឧត្ដមគតិ​ថ្លៃថ្លា​របស់​ទស្សនវិជ្ជា​ខាងលើ​នេះ ដែល​បុព្វបុរស​ខ្មែរ​បាន​អនុវត្ដ​ក្នុង​អតីតកាល​ដ៏​មហា​រុងរឿង​ថ្កើងថ្កាន ។​

លោក​បាន​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ដើម្បី​បញ្ចៀស​នូវ​រាល់​វិវាទ​ផ្នែក​នយោបាយ ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ដែល​ប្រកបដោយ​ឧត្ដមគតិ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​មាន​គោល​ជំហរ​នយោបាយ​ច្បាស់លាស់​ ដោយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាប់​បញ្ចូល​លទ្ធិ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ក្នុង​ព្រហ្មញ្ញសាសនា ។ ដូច្នេះ​ហើយ​ ក្នុង​សម័យ​មហានគរ​ប្រជា​អនុ​រាស្ដ្រ​ទូទាំង​ប្រទេស​ព្រមៗ​គ្នា​គោរព​សាសនា​ទាំង​ពីរ​ខាងលើ​នេះ ដោយឡែក​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​និកាវជ្រយាន ។ ប្រហែលជា​ដោយ​ហេតុផល​ខាងលើ​នេះ​ទើប​ព្រះមហាក្សត្រ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ត្រាស់​បង្គាប់បញ្ជា​ឲ្យ​សិល្បករ​ខ្មែរ​ឆ្លាក់​រូប​ព្រះ​ពោធិសត្វ​អវលោកេស្វរៈ ដែល​មានមុខ​៤ ។ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ក៏​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះព្រហ្ម​ផង​ដែរ តាម​រយៈ​មនោមយិទ្ធិ​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ដែល​កាន់​លទ្ធិ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​និកាយ​មហាយាន​ធ្វើ​ជា​សាសនា​រដ្ឋ ហើយ​ដែល​ជា​ត្រីវិស័យ​សម្រាប់​អភិវឌ្ឍន៍​ប្រទេស​ជាតិ​ប្រហែលជា​ព្រះ​អង្គ​សព្វព្រះទ័យ​ប្រាថ្នា​សម្ដែង​នូវ​ព្រហ្ម​វិហារធម៌​ទាំង​៤​របស់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ គឺ​មេត្ដា ករុណា មុទិតា​ និង​ឧបេក្ខា​ ដែល​ជា​បន្ទាត់នយោបាយ​មូលដ្ឋាន​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ដែល​ត្រូវ​ប្រកាន់ខ្ជាប់​នៅ​ក្នុង​នគរ ដើម្បី​សន្ដិសុខ សេចក្ដីចម្រើន​របស់​ប្រជានុរាស្ដ្រ សព្វ​នាម៉ឺន​មុខមន្ដ្រី ដែល​ជា​កូនចៅ​ ឬ​ជា​មហា​គ្រួសារ​តែ​មួយ ។​

បញ្ជាក់​ពីលើ​នេះ​ទៀត លោក​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា កាលបើ​យើង​ពិនិត្យ​ ឬ​គយគន់​ព្រះ​ភក្ដ្រ​ទាំងនោះ​នៃ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​អវលោកេស្វរៈ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះព្រហ្ម​ផង​ដែរ​នោះ​ ពុទ្ធសាសនិកជន​គ្រប់​សញ្ជាតិ​គ្រប់​ជាន់ថ្នាក់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​ផុត​ពី​ត្រើយ​ទុក្ខ​ទៅ​ហើយ ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត​ ចម្លាក់​ព្រះ​ពោធិសត្វ​របស់​យើង​ ក៏​ជា​ប្រផ្នូល​នៃ​ការ​ប្រទាន​នូវ​ពរ​ជ័យ​ និង​សិរី​មង្គល​ឲ្យ​មនុស្សជាតិ​គ្រប់​រូប​នា​សម័យ​នោះ ។​

សូម​កុំ​ភ្លេច​ថា​ ទីក្រុង​អង្គរធំ​ដែល​មាន​ប្រាសាទ​បាយ័ន​ជា​ផ្ចិត​នៃ​នគរ​ គឺជា​មណ្ឌល​បូជនីយ​ទេសចរណ៍​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​ក្នុង​ភូមិភាគ​អាស៊ី​អាគេ្នយ៍​នេះ ។ ក្នុង​ន័យ​នេះ​ហើយ​ដែល​សាសនិកជន​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្លាកស្នាម​នៃ​ទស្សនកិច្ច​របស់​គេ​ជា​សិលាចារឹក​សរសេរ​ជា​ភាសា​អារ៉ាប់ ភូមា និង​ជប៉ុន​ជាដើម ៕

ប្រភពៈ  សាលអាន ថ្ងៃ​ទី ១១/០៦/០៧ (ដកស្រង់​ពី​កាសែត​រស្មីកម្ពុជា)

Source: ប្រវត្ដិសាស្រ្ដ

Comments
Loading...