Ultimate magazine theme for WordPress.

- Advertisement -

ទឹក​សួយសារអាករ​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧

0 6

ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ឈរ​នៅ​ទីក្រុង​កំពែងពេជ្រ​ប្រទេស​ថៃ​សព្វថ្ងៃ

យោង​តាម​ការ​ពុះពារ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​បណ្ឌិត​ មីសែល ត្រាណេ បុរាណ​វិទូ​ខ្មែរ​ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ នៅ​សម័យ​បុព្វ​កាល​ពេល​ដែល​ប្រទេស​ខ្មែរ​យើង​កំពុង​មាន​ឫទ្ធានុភាព ជា​ពិសេស​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧​ មាន​ជនជាតិ​សៀម​ (ថៃ) ជ្វា និង​យួន​ (យូនៈ) តាម​រយៈ​មេកង​នៃ​ក្រុម​កំណែន​ពួក​គេ​ រមែង​តែងតែ​ដឹកនាំ​ជញ្ជូន​ទឹក​ព្រមទាំង​របស់របរ​ផ្សេងៗ​ទៀត ​ដូចជា ​ត្រី​កន្ធរ​មក​ថ្វាយ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ ។​

ប៉ុន្ដែ​ចំណេរ​ក្រោយមក ​ការ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ជា​ទឹក ​ឬ​របស់​ដែល​ជា​និមិត្ដសញ្ញា​នៃ​ប្រទេស​ចំណុះ​ក៏​ត្រូវ​ខកខាន​ទៅ​វិញ ។​

ចំពោះ​ទឹក​សួយសារអាករ​ខាងលើ​នេះ​ មាន​ចម្ងល់​ជា​ច្រើន​បាន​ចោទសួរ​ថា តើ​វា​មាន​សារសំខាន់​យ៉ាងដូច​ម្ដេច ? ហើយ​តើ​គេ​យក​មក​សម្រាប់​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះទៅ ? ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ព្រឹត្តិការណ៍​ក្នុង​ប្រវត្ដិសាស្ត្រ​ខ្មែរ​នា​សម័យ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ​នា​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​១២ ​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​១៣ លោក​បណ្ឌិត​មីសែល​ត្រាណេ បាន​ធ្វើការ​បកស្រាយ​នូវ​សច្ចភាព​នៃ​បញ្ហា​នេះ​តាម​ខ្លឹមសារ​នៃ​សិលាចារឹក​ប្រាសាទ​តាព្រហ្ម​ថា «ពួក​ព្រាហ្មណ៍​ដែល​ផ្ដើម​ឡើង​ដោយ​ស្រីសូរ្យភត្ដៈ​ ស្ដេច​ជ្វា ស្ដេច​យួន ស្ដេច​ចាម ទាំង​បី​អង្គ​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​ដោយ​មាន​សេចក្ដី​គោរព​បំផុត​នូវ​ទឹក​សម្រាប់​ធ្វើ​ពិធី (ស្រង់​ព្រះ)(គាថា CLXVI)» ។​

លោក​បណ្ឌិត​បាន​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា នៅ​សម័យ​វប្បធម៌​បាយ័ន ប្រធាន​នៃ​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​គឺ​ស្រីសុរិយោភ័ក្ដ្រ និង​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​ឯទៀតៗ​ក្នុង​ព្រះ​បរមរាជវាំង​ប្រើប្រាស់​ទឹក​នោះ​ដើម្បី​ស្រង់​ព្រះ «ស្បិត​ទឹក» ហើយ​ទឹកមន្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្ដល់​ដោយ​ស្ដេចនៃ​ប្រទេស​ជិតខាង ។ ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ដែរ​យើង​ឃើញ​ថា ការ​ថែរក្សា​នូវ​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ខ្មែរ​ក្នុង​ព្រះរាជ​ធានី​ត្រូវ​បាន​ធើ្វ​ឡើង​ដោយ​អ្នកបម្រើ​ខ្មែរ និង​បរទេស​ផង​ដែរ ដែល​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ឥត​គណនា ។​

នៅ​ក្នុង​សិលាចារឹក​ខាងលើ​បាន​សរសេរ​ថា «ក្នុង​មូលនិធិ​ទាំងនោះ​សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​បម្រើ​ប្រុស​ស្រី​ទាំងឡាយ​រួម​មាន អ្នក​ចម្ប៉ា អ្នក​យួន ជាមួយ​អ្នក​បុកាម​ (បកាន​ឬ​ភូមា) និង​អ្នក​រូញ​ (មន) ចំនួន​៣០៦.៣៧២​នាក់​ និង​ភូមិ​ចំនួន​១៣.៥០០ ​ថែរក្សា​នូវ​អ្វីៗ​ដែល​ធ្វើ​អំពី​ថ្ម​ ឬ​ឈើ​ ដើម្បី​ជា​តង្វាយ​ចំពោះ​ព្រះ​អាទិទេព​កុំ​ឲ្យ​នរណា​មួយ​មក​យាយី​ប៉ះពាល់​បាន​ឲ្យ​សោះ​(CLXXVII)» ។​

- Advertisement -

លោក​បណ្ឌិត​កត់សម្គាល់​ឃើញ​ថា ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ប្រទេស​សៀម​នៅ​ជា​ស្រុក​ចំណុះ​របស់​ចក្រភព​មហានគរ​នៅឡើយ​ ជា​ពិសេស​ខេត្ដ​សុខោទ័យ​ស្រីជញ្ជល័យ​ និង​កំពែងពេជ្រ ។ ខេត្ដ​ខ្មែរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នេះ ​នៅ​ពុំ​ទាន់​ប្រកាស​ឯករាជ្យ​ភាព​ទេ​ ហេតុនេះ​ហើយ​បានជា​ពួក​គេ​ត្រូវ​បង់ ​ឬ​ថ្វាយ​អាករ​ទៅ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ។ លោក​បាន​បន្ត​ទៀត​ថា ស្ដេច​ជ្វា​គឺ​ព្រះបាទ​កាមេសូរៈ ​ដែល​សោយរាជ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​១១៨៥ ​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ ​ឬ​ព្រះបាទ​សរង្គ​ សោយរាជ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​១១៩៥​ នៅ​កេទិរិ ។ រីឯ​ស្ដេច​យួន​គឺ​ព្រះ​ចៅ​អធិរាជ​អណ្ណាម ​លី កៅតូង ​ដែល​ត្រូវជា​ព្រះរាជបុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ លី អាន់តូង ​ដែល​យាង​សោយរាជ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​១១៧៥ ​ដល់​ឆ្នាំ​១២១០ ​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ ។​

លោក​បណ្ឌិត​បាន​រំលឹក​អំពី​ប្រវតិ​ស្ដេច​ចាម​ថា ចំពោះ​ស្ដេច​ចាម​ពីរ​ព្រះ​អង្គ​វិញ ដែល​សោយរាជ​សម្បត្ដិ​នៅ​នគរ​ស្រីវិជ័យ ឬ​ប៉ីនជីញ​នោះ គឺ​ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទេវៈ ស្ដេច​នៅ​បានទរុង្គ​ដែល​ត្រូវជា​ប្អូនថ្លៃ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ និង​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ព្រះ​នាម​ថា វីឡានន្ទ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​គាំទ្រ​ទំនុកបម្រុង​ដោយ​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ ។​

ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ខ្មែរ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ឃើញ​ថា កិត្យានុភាព​និង​អធិបតេយ្យភាព​នៃ​អតីត​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ត្រូវ​ប្រទេស​ជិតខាង​ខ្លបខ្លាច និង​គោរព​កោតសរសើរ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ក្នុង​ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្មែរ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​សម័យកាល​មួយ​ដ៏​មហា​រុងរឿង​ថ្កើងថ្កាន​អស្ចារ្យ​ គឺ​សម័យ​មហានគរ ។​

ជា​ចុង​ក្រោយ ​លោក​បណ្ឌិត​មីសែល ត្រាណេ​បញ្ជាក់​ថា «បន្ទាប់​ពី​សម័យ​អង្គរ​នេះ​ទៅ ការ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ជា​ទឹក​ក្ដី ជា​ផ្កាមាស​ផ្កាប្រាក់​ក្ដី​ ឬ​ក៏​ជា​របស់​ផ្សេងៗ​ឯទៀត​ក្ដី កុ៏​ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់ ជា​ពិសេស​ក្រោយ​ពី​ខេត្ដ​សុខោទ័យ​ត្រូវ​បាន​ផ្ដាច់​ចេញពី​ទឹកដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ។ ជា​អកុសល​ក្នុង​សម័យកាល​ឱនភាព​នោះ ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​ផ្កាប្រាក់ ផ្កាមាស​ ចំពោះ​ព្រះរាជា​ថៃ​វិញ» ៕

ប្រភពៈ  សាលអាន ថ្ងៃ​ទី ២២/០៦/២០០៧ (ដកស្រង់​ពី​កាសែត​រស្មីកម្ពុជា)

Source: ប្រវត្ដិសាស្រ្ដ

Comments
Loading...