Ultimate magazine theme for WordPress.

បង្គោល​ទ្វារ​ចូល​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​លក្ខណៈ​វ័យ​ចំណាស់





សសរ​គោល​ថ្ម​នៃ​ទា្វរ​ចូល​ក្រុង​អង្គរបុរី​ សព្វថ្ងៃ​នៅ​សារមន្ទីរ​ហ្គីមេ​ប៉ារីស ស.វ​ទី​៤-៥ គ.ស

ដោយសារ​មាន​ឧបនិស្ស័យ វប្បធម៌​សំស្ក្រឹត និង​ការ​លើក​ស្ទួយ​សិល្បៈ​ខ្មែរ​ឲ្យ​លេច​ត្រដែត​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​នោះ ទើប​ព្រះមហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ដែល​បាន​សោយរាជ្យ​នៅ​វ្យធបុរៈ​ឬ​អង្គរបុរី ទ្រង់​បាន​សង់​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ឡើង​ចាប់តាំងពី​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​១ ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​វ័យ​ចំណាស់​នៃ​គ្រិស្ដសករាជ ។​

យោង​តាម​ការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ បណ្ឌិត​មីសែល ត្រាណេ ជំនាញ​ឯកទេស​ប្រវត្ដិសាស្ត្រ​កម្ពុជា​ថា ក្នុង​ការ​រៀបចំ​រាជបុរី​នេះ អ្នកដឹកនាំ​ខ្មែរ​បាន​យក​លំនាំ​តាម​បុរី​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ ដោយ​យក​លោកធាតុ​វិទ្យាសាស្ដ្រ​ធ្វើ​ជា​មូលដ្ឋាន ។​

បណ្ឌិត​ត្រាណេ​បាន​ធ្វើការ​បកស្រាយ​អំពី​គំហើញ​នៃ​សំណង់​បុរាណ​ខ្មែរ​ថា រាល់​ការ​ស្ថាបនា​ទីក្រុង​ណាមួយ​សម័យ​អតីតកាល ​ទោះ​ធំ​ក្ដី​តូច​ក្ដី​ ត្រូវ​អនុលោម​ទៅ​តាម​ក្រឹត្យក្រម​យ៉ាង​ជាក់លាក់ ដោយ​ឥត​លម្អៀង​អ្វីមួយ​ឡើយ ។​

បុរាណ​វិទូ​ខ្មែរ​យើង​បាន​ធ្វើ​អត្ថាធិប្បាយ​អំពី​ការ​កសាង​ប្រាសាទ​អង្គរបុរី​ថា គោលការណ៍​ទី​១ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះរាជ​ធានី​នេះ (អង្គរបុរី) មាន​លក្ខណៈ​ស័ក្ដិសិទ្ធិ គឺ​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ទៅ​ដោយ​គូ​ទឹក ដែល​តំណាង​ឲ្យ​មហាសាគរ (ទឹក) តាម​ប្រព័ន្ធ​សាសនា​ឥណ្ឌា​ ហើយ​ដូច​នៅ​ក្នុង​ភូមិភាគ​ខាងត្បូង​នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ។ ប្រាសាទ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​នេះ សម្រាប់​ព្រះរាជ​វង្សានុវង្ស​ត្រូវ​ស្ថិត​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះ​បរមរាជវាំង ពោល​គឺ​នៅ​ក្រៅ​កំពែង​នៃ​ទីក្រុង ហើយ​ស្ថិត​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំដា​អង្គរបុរី ។​

ចំណែក​គោលការណ៍​ទី​២ ​លោក​បាន​លើក​ឡើង​ទៀត​ថា ការ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ឥទ្ធិពល​របស់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​ជា​ពិសេស​និមិត្ដរូប​នៃ​ស្ថាបត្យកម្ម​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ ដែល​ត្រូវ​បង្កើន​លក្ខណៈ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​របស់​ព្រះរាជ​ធានី ជា​ពិសេស​ចម្លាក់​តុបតែង​ដែល​ត្រូវ​គេ​ដាំ​នៅ​ខ្លោងទ្វារ​ខាងត្បូង​នៃ​បង្គោល​ទ្វារ​ដ៏​ធំ​មហិមា​ទីក្រុង​អង្គរបុរី ដែល​មាន​កម្ពស់​៣​ម៉ែត្រ ដោយ​មាន​ទម្ងន់​៧៣០​គីឡូក្រាម ។​

ដូច​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​រាមបូរវៈ ដែល​មាន​ខ្លោងទ្វារ​កម្ពស់​ជាង​២​ម៉ែត្រ ហើយ​សាងសង់​ដោយ​រាជវង្ស​មោរ្យៈ​ (សតវត្សរ៍​ទី​៣​មុន​គ្រិស្ដសករាជ) ។ ខ្លោងទ្វារ​នៃ​ទីក្រុង​ខ្មែរ​អង្គរបុរី​ក៏​មាន​លម្អ​ដោយ​ចម្លាក់​រូប​ព្រះគោ​ននិ្ទន​ដែរ ។​

សរុបសេចក្ដី​មក សសរ​គោល​និង​ចម្លាក់​ព្រះគោ​ខាងលើ​នេះ គឺជា​និមិត្ដរូប​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ទម្រង់​សាសនា​នៅ​ក្នុង​អតីត​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ពី​ជីវចល​និយម​ដល់​ពហុ​ទេវនិយម តាម​លំនាំ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ។ ជា​អវសាន្ត​សសរ​គោល​គឺជា​ភាគ​មួយ​នៃ​ការ​រៀបចំ​ដែនដី​ឬ​នគរូបនីយកម្ម​និង​សំណង់ ។​

ចំពោះ​គោលការណ៍​ចុង​ក្រោយ​ លោក​មីសែល ត្រាណេ​លើក​ឡើង​ទៀត​ថា និមិត្ដរូប​មោទនភាព​របស់​ចម្លាក់​នៃ​សត្វ​គោ​ដែល​នៅ​ទីនោះ​ពិតជា​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះ​សិវៈ​ឬ​ព្រះ​ឥសូរ​ ដែល​ជា​សញ្ញា​និមិត្ដ​របស់​ទីក្រុង​បុរេ​អង្គរ​របស់​ខ្មែរ​យើង ។ ដែល​ជា​ទូទៅ​វត្ដមាន​បង្ក​ឲ្យ​មាន​សិរី​សួស្ដី​និង​បញ្ចៀស​នូវ​រាល់​ឧបទ្រព​ចង្រៃ​កុំ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​លើ​ទីក្រុង​និង​មនុស្ស​ទាំងពួង ។​

លោក​បណ្ឌិត​បាន​កត់សម្គាល់​ទៀត​ថា ជា​ទូទៅ​ការ​ស្ថាបនា​បង្គោល​ខ្លោងទ្វារ​ទីក្រុង​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​ពេល​ជាមួយ​គ្នា​នឹង​ការ​កសាង​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ដែល​ជា​រាជបុរី​ដ៏​ធំ​ជាងគេ​ក្នុង​បណ្ដា​បុរី​នានា​នៃ​ចក្រភព​ភ្នំ ។​ ចំពោះ​ចម្លាក់​រូប​គោនន្ទិន​ដែល​យោង​ទៅ​លើ​ចក្ខុវិស័យ​របស់​មនុស្ស​ខ្មែរ​បុរាណ​មាន​នៅ​ទីក្រុង​អង្គរបុរី មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ខ្ពស់​ក្នុង​ការ​ការពារ​ទីក្រុង ។​ បើ​និយាយ​ម្យ៉ាងវិញទៀត ​នា​សម័យ​បុរាណ​វិញ​គេ​ជឿ​ថា​ រូប​ព្រះគោ​នេះ​ពិតជា​ពូកែ​យ៉ាង​ពិតប្រាកដ​មែន ។​

គួរ​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា ជា​ការ​សោកស្ដាយ​ជាទី​បំផុត​ដែល​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​សសរ​គោល​នៃ​ទ្វារ​ចូល​ដែល​ជា​និមិត្ដរូប​នៃ​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ត្រូវ​បាន​អាណានិគមនិយម​បារាំង​ដឹក​យក​ទៅ​តម្កល់​ទុក​នៅ​ក្នុង​សារមន្ទីរ​ហ្គឺមេ​នៃ​ទី​ក្រុងប៉ារីស​ប្រទេស​បារាំង ។​

ទោះបីជា​យ៉ាងនេះ​ក្ដី បណ្ឌិត​ត្រាណេ​គិត​ថា ទ្វារ​នេះ​វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​នូវ​កេរ្ដិ៍​ឈ្មោះ​ដ៏​ល្បីល្បាញ និង​ឧត្ដមភាព​ខ្លាំងក្លា​នៃ​ទីក្រុង​អង្គរបុរី ក្នុង​អតីត​កាលដែល​មាន​ឈ្មោះ​បោះ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្ទរខ្ទារ​រហូត​ដល់​ចុង​មេឃ​ឯណោះ ។ យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ក៏​ក្នុង​អំឡុង​សតវត្សរ៍​ទី​៣​ ដល់ទី​៦ យុគមាស​នៃ​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​នា​សម័យ​បុរេ​អង្គរ​គេ​ហៅ​ថា​សម័យ​នគរភ្នំ ៕

ប្រភពៈ  សាលអាន ថ្ងៃ​ទី​០២/០៥/២០០៨ (ដកស្រង់​ពី​កាសែត​រស្មីកម្ពុជា)

Source: ប្រវត្ដិសាស្រ្ដ





Comments
Loading...